ورزش از سیاست جدا نیست، جناب کمیته بین‌المللی المپیک! / جای دیپلماسی ورزش ایران کجاست؟


در سال‌های اخیر چند بار، چند خط، چند خبر شنیده‌ و خوانده‌ایم از دستورالعمل‌ها یا نگرانی‌های جامعه ورزش جهانی برای جدا شدن ورزش از سیاست؟

به گزارش سایت هواداران تکواندو، جایی می‌رسد، نقطه‌ای مثل امروز که می‌فهمیم و با خون و پوست و استخوان حس می‌کنیم که گویی جدا شدن ورزش از سیاست جزیی از همان شعارهای پوچی است که فقط برای رنگ زدن روی دیوار پوسیده و نم گرفته و دیوار کهنه تبعیض‌های نژادپرستانه و سیاست زده غرب کشیده‌اند.

تیم ملی تکواندو ایران در راه رسیدن به رقابت‌های قهرمانی جهان تکواندو با موانعی تکراری اما بزرگ‌تر و سخت‌تر از قبل روبه‌رو بود. تا ساعتی پیش از اعزام تیم ملی ایران به شهر منچستر انگلیس، ویزای نیمی از تیم مردان ایران صادر نشده بود و نیمی دیگر در بی‌تابی از همراه نشدن همراهان خود به سر می‌بردند. نتیجه این شد که آرمین هادی‌پور در آخرین ساعت‌های مانده به وزن کشی به ویزایش رسید، عرفان ناظمی و میرهاشم حسینی هم با کارشکنی کنسولگری سفارت بریتانیا در ترکیه مجوز سفر به انگلیس را به دست نیاوردند و از اعزام به رقابت‌های جهانی باز ماندند.

دهخدا در کتاب جامع لغت‌نامه خود در توصیف و معنی گذاری کلمه «کارشکنی» نوشته است: «هرگونه جلوگیری از پیشرفت کار» و این دقیقا تمامی هدفی بود که انگلیسی‌ها در مواجهه با کاروان تکواندو ایران در پی آن بودند.

بریتانیا شاید در خواب هم نمی‌دید که پرچم خود را در مسابقات تکواندو جهان بالاتر از پرچم ایران قرار دهد. آنچه اما بدان متوسل شدند و برایشان دستاویزی مناسب شد، دور زدن تمامی قوانین بود.

کمیته بین‌المللی المپیک، همان نهادی که این روزها و ماه‌های اخیر، ورزش ایران را به سلاخ خانه‌هایش برده که چرا سال‌ها با شعار «حمایت از مردم مظلوم فلسطین» یا به رسم قانون کشور خود، حاضر به رویارویی با ورزشکاران رژیم اشغالگرقدس نیستید، همان نهادی که خود را کاملا مستقل از هر سیاست زدگی می‌بیند، قانونی دارد مبنی بر «ضمانت اجرایی برای ورود بلامانع ورزشکاران به کشورهای میزبان رقابت‌های ورزشی».

کمیته بین‌المللی المپیک و نهاد زیرمجموعه‌اش که همان فدراسیون جهانی تکواندو است امروز صامت شده‌اند در قبال رفتار سیاست زده و آلوده سفارت‌های بریتانیا. ایران تنها قربانی فدراسیون تکواندو انگلیس و سفارتخانه‌های این کشور نبود. دبیرکل فدراسیون جهانی تکواندو رسما اعلام کرد که بیش از 15 تکواندوکار از 10 کشور جهان موفق به اخذ ویزای انگلیس نشده‌اند. تکواندوکارانی که ماه‌ها برای کسب امتیاز برای حضور در المپیک توکیو تلاش کرده بودند.

سکوت کمیته بین‌المللی المپیک و فدراسیون جهانی قابل تامل است. همین شهر منچستر دوباره برای میزبانی رقابت‌های گرندپری انتخاب شده و فدراسیون تکواندو انگلیس به صورت شفاهی وعده داده (نه تعهد) که مشکلات صدور روادید رفع خواهد شد. آیا ضمانتی هم هست؟

تلاش ورزشکاران ایران برای رسیدن به بزرگترین آوردگاه ورزشی جهان یعنی المپیک، در مشت سیاست زدگی‌های بریتانیا گیر افتاده و شاید بهترین تکواندوکارهای ایران که بالاترین شانس و اقبال برای کسب مدال برای ایران دارند از رسیدن به این مسابقات باز بمانند.

حالا باید پرسید که جای دیپلماسی ورزش ایران کجاست؟ مدیران کمیته ملی المپیک ایران چه تلاشی برای رفع این معضلات که همگی ریشه در سیاست و تبعیض دارد، داشتند؟ کدام گام عملی برداشته خواهد شد؟ بخش عمده‌ای از سرمایه‌های ارزی، ملی و انسانی ایران در گرو تخلف بریتانیا و خروجش از معاهده «جدایی سیاست از ورزش» در حال اضمحلال است. اگر ورزش ایران در قبال ورزشکاران بریتانیا در یک رقابت ورزشی همین رفتار و کنش را داشت، شاید کلیت ورزش ایران تا مرز نابودی و تعلیق هم پیش می‌رفت. چاره کار فقط شعار دادن و فریاد زدن از راه دور نیست.

شاید تلاشی مضاعف هم از سوی فدراسیون تکواندو، هم وزارت ورزش و کمیته المپیک و هم وزارت امور خارجه را می‌طلبد. وزارت خارجه ایران در سال‌های اخیر موضعی انفعالی در قبال تمام رویدادهای ورزشی ایران داشته است. از بلوکه شدن ارز فدراسیون‌ها تا ممنوعیت از ورود ورزشکاران به کشورهای میزبان. وزارت خارجه شاید کنار «برجامی» که از آن یک «بر» باقیمانده وظایف دیگری هم در کشور داشته باشد.
تاريخ:دوشنبه 6 خرداد 1398 - 10:02