مهاجرانی که مدیون تکواندوی ایران هستند


می‌توان به صراحت گفت همه مهاجران مدیون تکواندوی ایران هستند. چرا که به واسطه حضورشان در تیم ملی و حمایت‌های تکواندوی ایران برای اقامت و مهاجرت اقدام کردند.

به گزارش سایت هواداران تکواندو،در چندماه گذشته تعدادی از تکواندوکاران ایران در سودای رسیدن به زندگی بهتر چمدان‌های خود را بسته و عازم فرنگ شده‌اند.
این اتفاق در حالی رقم خورده است که این سوال وجود دارد که آیا رویاهای این ورزشکاران به حقیقت خواهد رسید.
در میان تکواندوکاران مهاجر، شاید بتوان گفت میلاد بیگی به عنوان یکی از ورزشکاران موفق بوده است. تکواندوکاری که تاپیش از المپیک ریو چندان شناخته شده نبود. رویارویی او با مهدی خدابخشی در مسابقات تکواندوی بازی‌های المپیک ۲۰۱۶ و پیروزی اش برابر حریف هم وطنش، نام بیگی را برسر زبان ها انداخت. میلاد در المپیک ریو توانست صاحب مدال برنز شود.
او که در طی چهار سال گذشته مدال‌های ارزشمندی را برای آذربایجانی ها به دست آورده است کم کم به الگویی تبدیل شد تا در پی آن تعداد بیشتری از ورزشکاران کشورمان عازم آذربایجان شوند. سینا بهرامی از جمله تکواندوکارانی بود که به تکواندوی آذربایجان پیوست اما خیلی زود بازگشت. دراین میان تعدادی از دختران تکواندوکار کشورمان نیز برای حضور در ترکیب تیم ملی تکواندوی بانوان آذربایجان به این کشور سفر کردند، اما پس از اقامت در این کشور متوجه شدند که از در باغ سبز آذری‌ها خبری نیست و عطای ماندن را به لقایش بخشیدند و بازگشتند.
بیگی اما همچنان در باکو ماند اگرچه در مصاحبه‌های یکی دوسال گذشته اش بارها تاکید کرده است که آذری‌ها دیگر شبیه گذشته نیستند و حقوق‌های معوقه زیادی را از فدراسیون آذربایجان طلب دارد. موضوعی که رضا مهماندوست سرمربی تیم ملی آذربایجان نیز به کرات به آن اشاره داشته است.
از دیگر چهره‌های تکواندو که برای رسیدن به شرایط مطلوب تر اقدام به مهاجرت کرد دربخش بانوان می توان به راحله آسمانی اشاره داشت.
او که در بازی‌های آسیایی گوانگ ژو موفق به کسب مدال نقره شد. به یکباره برای پناهندگی در کشور بلژیک اقدام کرد.
او در شرایطی عازم اروپا شد که در مصاحبه هایش بارها عنوان کرد برای ورود به تیم ملی بلژیک شبانه روز تلاش کرده است. کار، درس و تمرین برنامه تعیین شده آسمانی برای بقا در تیم ملی بلژیک بود.
او بالاخره در ترکیب تیم قرار گرفت و با پرچم بلژیک در مسابقات حضور پیدا کرد. البته به عنوان بازیکن بلژیک هنوز نتوانسته است افتخارات بزرگی را در کارنامه خود به ثبت برساند و بلژیکی ها هم سرتاپایش را طلا نگرفتند.
و حالا بازهم شاهد مهاجرت بازیکنان تکواندو هستیم. چندی پیش کیمیا علیزاده (نخستین بانوی مدال آور المپیکی ایران) رسما حضورش در کشور آلمان را اعلام کرد. تکواندوکاری که برای رسیدن به اصلاح آزادی و آرامش به کشور منضبط و سخت گیر ژرمن ها رفت. او رویایش موفقیت دوباره در المپیک و این بار با پرچم آلمان است. رویایی که به طورحتم ‌برای رسیدن به آن باید سخت تلاش کند و شاید مانند راحله آسمانی باید شبانه روز هم کار کند.
این در حالی که پریسا فرشیدی یکی دیکر از ملی پوشان سابق تکواندوی بانوان نیز رویه کیمیا را در پیش،گرفت و اقدام به مهاجرت کرد.
فرزاد ذولقدر( پسر دبیر پیشین فدراسیون تکواندو) نیز به ترکیب تیم بلغارستان پیوست تا شاید در ترکیب این تیم سکوهای قهرمانی را احساس کند.
او که هیچ زمانی نتوانست جایگاه محکمی را در ترکیب تیم ملی ایران به دست بیاورد حالا به دنبال تحقق رویاهایش در میان بلغارها است تا شاید با عضویت دراین تیم بتواند حضور در مسابقات بزرگ را تجربه کند. به طورحتم تیم ملی تکواندوی بلغارستان نیز از ذولقدری مدال های خوشرنگی را می خواهد. اتفاقی که فرزاد ذولقدری تا پیش از این نتوانست رقم بزند.
و این تعداد خروج تکواندوکاران در حالی است که نمی‌توان به یقین گفت که چه آینده‌ای در انتظارشان هست. اما می‌توان به صراحت گفت همه آنها مدیون تکواندوی ایران هستند. چرا که به واسطه حضورشان در تیم ملی و حمایت‌های تکواندوی ایران برای اقامت و مهاجرت اقدام کردند.
اگر نام تیم ملی ایران بالای سرشان نبود آیا آلمان ها کنفرانس خبری برای کیمیا و همسرش برپا می کردند و پای حرف هایشان می نشستند.
به هرحال آن ها اگر از ورزش کشورشان روی برگردانند تا برای کشوری دیگر عرق بریزند و سخت تلاش کنند اما به خوبی می دانند که مدیون ورزش و تکواندوی ایران هستند. مهاجرانی که نمک خوردند و نمک‌دان را شکستند.
تاريخ:شنبه 19 بهمن 1398 - 09:51